Ik ben Jacomien (44), getrouwd met Paul (52) en moeder van Daan (11) en Gijs (4). Daan werd te vroeg maar gezond geboren. Kort na zijn geboorte kreeg hij een hersen­bloeding. Met ingrijpende gevolgen: Daan is ernstig meervoudig gehandicapt en dat heeft grote gevolgen voor ons gezins­leven. Toch zijn wij een hecht en gelukkig gezin. In dit blog...
Ik ben Jacomien (44), getrouwd met Paul (52) en moeder van Daan (11) en Gijs (4). Daan werd te vroeg maar gezond geboren. Kort na zijn geboorte kreeg hij een hersen­bloeding. Met ingrijpende gevolgen: Daan is ernstig meervoudig gehandicapt en dat heeft grote gevolgen voor ons gezins­leven. Toch zijn wij een hecht en gelukkig gezin. In dit blog een kijkje achter onze voordeur. Regelmatig schrijf ik samen met Willemien Vereijken over onze zorg­intensieve zonen Ebel en Daan. Samen willen wij de wereld kennis laten maken met onze bijzondere kinderen en er zo voor zorgen dat ze erbij mogen en kunnen horen.
More

Teun

Teun
Bijna een jaar geleden schreef ik mijn blog ‘Brus in de knel’. Over Gijs. Over hoe zijn wereld instortte na Daans verhuizing. Die scheur in ons gezin, het niet meer compleet zijn, maakte dat Gijs emotioneel klem kwam te zitten. Hij voelde zich nergens meer veilig. Zelfs thuis niet en dat is funest voor een kind. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren en had er geen enkele grip op. Wat is onmacht toch een ontzettend rotgevoel! Wij grote mensen nemen nogal eens beslissingen met grote gevolgen voor onze kinderen. En...
Recente reactie op dit bericht
Gast — Marie
Beste Jacomien, Wat een mooi en open verhaal. Dankjewel. En over normale gezinnen... Mijn oudste is nu negen en ik voel me vaak n... Read More
maandag 28 mei 2018 08:56
Lees meer
3065 Hits
1 reactie

Blogs met een hart

Het is juni 2012. Daan is tien, Gijs is drie. Sinds tien jaar beheerst de zorg voor Daan ons leven in al zijn facetten. Ontregelen extreme gebeurtenissen alles driedimensionaal. Tien jaar chronisch crisismanagement eist zijn tol. Emotioneel zit ik vast. Er is letterlijk geen ruimte voor mij, maar daar hebben mijn lichaam en geest geen boodschap aan. Ik ben ook maar een mens. Gevoelens van onmacht, verdriet, frustratie en boosheid strijden om de eerste plaats. Ik zit in een fuik waarin ik maar één richting op kan zwemmen; vóóruit. Dus ga...
Recente reacties op dit bericht
Gast — nico moorman
Beste Jacomien, dank voor al je emotievolle, persoonlijke, hartelijke blogs. Het biedt herkenning aan andere ouders ("lotgenoten" ... Read More
zaterdag 20 januari 2018 14:58
Jacomien
Dankjewel Nico voor je mooie woorden! Doet me goed. Ik blijf graag met je in contact op weg naar verbetering. Ik denk dat we een h... Read More
zaterdag 20 januari 2018 17:57
Lees meer
2190 Hits
2 reacties

Pannenkoekenkerst

Zo! Het is weer zover. We zijn beland in januari, oftewel ‘the month after’. De maand met het pijnlijke, grootse effect van de feestdagen. De maand waarin ‘echtscheiding’ het meest gegoogelde woord is. Serieus, dat hoorde ik vorige week op Radio 1. De maand waarin sommige mensen nog bijkomen van de familieruzie aan het kerstdiner. De maand waarin het aankomt op de uitvoering van de goede voornemens voor dit nieuwe jaar. En dan vooral het volhouden daarvan. De maand waarin mensen massaal naar de kiloknaller fitness gaan omdat ze zich ongans...
Lees meer
2085 Hits
0 reacties