Daan Jacomien 2foto: Corinne van Westen

Ik ben Jacomien (49), getrouwd met Paul (57) en moeder van Daan (17) en Gijs (10). Daan werd zeven weken te vroeg maar gezond geboren. Twee dagen later kreeg hij hersenbloedingen door zuurstoftekort. Daardoor raakte Daan ernstig meervoudig gehandicapt en dat had grote gevolgen voor ons gezinsleven. Intensieve zorg doet iets met een mens. Dat put uit, maakt intens moe. Thuis is de beste plek voor een kind... Ja dat is zo als de intensieve zorg niet ten koste gaat van het hele gezin. En juist dat dreigde te gebeuren. Daarom is Daan na ruim dertien jaar op 4 december 2015 verhuisd naar zijn tweede thuis op een Zorgboerderij. Wij houden hem nu anders vast. In dit wekelijkse blog schrijf ik over ons bijzondere gezinsleven.

 

De eerste stap in een missie

Iedereen die ‘Zorg om Daan’ heeft gezien herinnert zich vast mijn voortdurende discussie met zorgverzekeraar Menzis. Over het bed van Daan en het loophulpmiddel Racerunner. Na de uitzending bleek dat voor ouders zoals wij vooral een enorme (h)erkenning. Voor anderen bleek het een shock dat dit gebeurt. Een shock was het ook voor Menzis. Zij zagen de uitwerking van hun beleid in de pijnlijke praktijk en namen direct na uitzending contact met ons op. Dat contact leidde tot meer.   Missie In december zaten Paul en ik met twee heren van...
Recente reactie op dit bericht
Ellen v.d. Wijngaart
Hallo lieve medezorgouders, Jullie zijn kanjers! En ook nu weer om weer energie en moeite te nemen om het voor ander zorgouders ... Read More
donderdag 13 april 2017 16:20
Lees meer

Brus in de knel

Ik twijfel eigenlijk nooit waarover ik ga schrijven. Over dit blog twijfelde ik wel. Vandaag schrijf ik namelijk over Gijs. En waar Daan geen enkel besef heeft van de dingen die ik over hem schrijf ligt dat bij Gijs totaal anders. Toch doet ik het, omdat ik het belangrijk vind dat er aandacht komt voor brussen. Gijs is een brus. Dat woord betekent in Zorgland ‘broer of zus van iemand met een handicap’.   In de schaduw Gezinnen met een Daantje doen meestal hun uiterste best om zo normaal mogelijk te...
Recente reacties op dit bericht
Gast — Hannah
Ik heb zelf (als een jongvolwassene die als kind veel heeft verloren) héél veel gehad aan het boek 'Stapeltjesverlies' van Sabine ... Read More
maandag 20 maart 2017 23:14
Gast — Jacomien
Dankjewel Hannah voor je fijne reactie en je tip! Doet goed. Ik ga dat boek zeker kopen. Hartelijke groet, Jacomien... Read More
dinsdag 21 maart 2017 11:41
Hanneke
Wat goed dat jullie hulp hebben gezocht voor jullie brusje in de knel! Gelukkig is er tegenwoordig vanuit de hulpverlening meer aa... Read More
dinsdag 18 april 2017 12:50
Lees meer

Contrast op Terschelling

Het is februari 1999. Ik ben negenentwintig, werk fulltime als teammanager en ben daarnaast tweedejaars student aan een HBO opleiding in deeltijd. Dat gaat gesmeerd, ik haal alle toetsen in één keer. Over twee jaar heb ik mijn diploma en volgt een mooie promotie. Paul heeft een baan als manager veiligheid. Allebei hebben we een meer dan mooi salaris en sinds drie maanden een relatie. We zijn elkaars grote liefde. Weten zeker dat het helemaal goed zit. Ik heb een weekje voorjaarsvakantie van school en Paul heeft in het geheim een...
Lees meer