Daan Jacomien 2foto: Corinne van Westen

Ik ben Jacomien (47), getrouwd met Paul (55) en moeder van Daan (14) en Gijs (7). Daan werd zeven weken te vroeg maar gezond geboren. Twee dagen later kreeg hij hersenbloedingen door zuurstoftekort. Daardoor raakte Daan ernstig meervoudig gehandicapt en dat had grote gevolgen voor ons gezinsleven. Intensieve zorg doet iets met een mens. Dat put uit, maakt intens moe. Thuis is de beste plek voor een kind... Ja dat is zo als de intensieve zorg niet ten koste gaat van het hele gezin. En juist dat dreigde te gebeuren. Daarom is Daan na ruim dertien jaar op 4 december 2015 verhuisd naar zijn tweede thuis op een Zorgboerderij. Wij houden hem nu anders vast. In dit wekelijkse blog schrijf ik over ons bijzondere gezinsleven.

 

De impact van ziekte en zorg

Heel vaak vond ik een muur als ik probeerde te praten over de impact van Daan op ons gezin. Het waren de momenten dat ik troost zocht. Op zoek was naar steun en begrip. Dat ik de bevestiging zocht dat ik het goed deed. Dat het écht niet aan mij lag dat Daan maar bleef huilen. Momenten dat ik die troostende arm om mijn schouders zo bitter hard nodig had. Simpelweg eens wilde uithuilen. Maar de troost bleef meestal uit, vaker kreeg ik vaak antwoorden als ‘overal is weleens wat’...
Lees meer

Reddeloos verloren

Als je niet in Zorgland ‘woont’ heb je de geschokte reacties op ijzingwekkende woorden in het NRC Handelsblad misschien finaal gemist. Ene Michael van der Lubbe uit Nijmegen schreef een brief aan die krant waar ik de koude rillingen van kreeg. Voor mensen die hem niet gelezen hebben enkele zinnen daaruit:    ‘…. het belang van de samenleving bij een zo gering mogelijk aantal ernstig gehandicapten, wier opvang en verzorging levenslang hoge kosten met zich meebrengt waar geen economisch rendement tegenover staat. De keuzevrijheid van ouders om ondanks de beschikbaarheid...
Recente reactie op dit bericht
yvonne
Wat respectloos van die vent. Onbegrijpelijk dat mensen zo denken...
zaterdag 23 september 2017 18:08
Lees meer

Verrassing van Stichting Tamara

Zeventien jaar was ze. Vrolijk, energiek en sprankelend. Slank met lang blond haar. Ze woonde bij ons in de straat en fietste dagelijks langs ons huis naar school, Net zoals vele andere slanke tienermeisjes met lang blond haar. Ze leken veel op elkaar. Toch viel Tamara op door haar vrolijke uitstraling en die enorme brede lach. Ze had een warm hart en dat zag je gelijk. Altijd oog voor mensen die het moeilijk hadden. Tot die ene dag waarop de wereld stilstond. Vrolijk fietsend richting de dijk werd zij geraakt...
Recente reactie op dit bericht
yvonne
Wat een mooi en lief cadeau zeg! Voor zowel Daan als voor jullie.
maandag 18 september 2017 22:57
Lees meer