Daan Jacomien 2foto: Corinne van Westen

Ik ben Jacomien (47), getrouwd met Paul (55) en moeder van Daan (14) en Gijs (7). Daan werd zeven weken te vroeg maar gezond geboren. Twee dagen later kreeg hij hersenbloedingen door zuurstoftekort. Daardoor raakte Daan ernstig meervoudig gehandicapt en dat had grote gevolgen voor ons gezinsleven. Intensieve zorg doet iets met een mens. Dat put uit, maakt intens moe. Thuis is de beste plek voor een kind... Ja dat is zo als de intensieve zorg niet ten koste gaat van het hele gezin. En juist dat dreigde te gebeuren. Daarom is Daan na ruim dertien jaar op 4 december 2015 verhuisd naar zijn tweede thuis op een Zorgboerderij. Wij houden hem nu anders vast. In dit wekelijkse blog schrijf ik over ons bijzondere gezinsleven.

 

Revalidatiereünie

Nu de Zorgboerderij vrijwel alles van ons overneemt is er van mijn zorg- en regeltaken voor Daan weinig over. Waar ik voorheen aan elkaar hing van regelwerk, agenda en een enorme hoeveelheid telefoontjes is daar nu misschien vijf procent van overgebleven. Wat een enorme opluchting om daar vanaf te zijn. Ik moest zó veel. Teveel. Moeten beheerste mijn leven. Het geeft lucht dat ik dat kwijt ben. Want of het nou gaat om luiers of medicatie bestellen, fysiotherapie, logopedie of ergotherapie, een bezoek aan de huisarts, bloedprikken of de vierentwintig...
Lees meer

Het beste voor Daan

Daan is maanden geleden voor het laatst thuis geweest. De laatste keer dat hij hier was gaf hij het duidelijk aan; “ik slaap op Korenschoof mááám!” Daan wil niet meer thuis slapen. Daar ben ik niet verdrietig om, maar blij. Omdat gebeurd is waar we zo op gehoopt hebben; Daan beschouwt de Zorgboerderij als zijn thuis. De Korenschoof heeft zo’n anderhalf jaar uitgetrokken om daarin te investeren en daarin zijn ze grandioos geslaagd. Daan gedijt uitstekend bij het constante ritme, de juiste benadering en de juiste begeleiding. Daan is zeven...
Lees meer

Kampeervakantie

‘Jürgen, wieviel Brote möchtest du mitnehmen?’ Deze eerste zin uit mijn leerboek Duits in twee Havo herinner ik me nog haarscherp. Vraag me niet waarom, echt geen idee. Gek genoeg was dat het eerste waar ik aan dacht toen ik onze kampeervakantie boekte. Ik reserveerde een camping in het Duitse Oberweis. Dat ligt in de Eifel aan de grens met Luxemburg, randje Ardennen. Niet te groot, met zwembad, speeltuin en kinderrijk. Genoeg te doen voor Gijs. Voordat Daan geboren werd kampeerden Paul en ik altijd. Vanuit mijn jeugd was ik...
Recente reactie op dit bericht
Josée Pellen
Leuk om te lezen en heel herkenbaar ook (het kamperen) al begrijp ik ook het schaduwrandje. Wij hebben altijd gekampeerd met onze ... Read More
zondag 20 augustus 2017 13:22
Lees meer