Daan Jacomien 2foto: Corinne van Westen

Ik ben Jacomien (47), getrouwd met Paul (55) en moeder van Daan (14) en Gijs (7). Daan werd zeven weken te vroeg maar gezond geboren. Twee dagen later kreeg hij hersenbloedingen door zuurstoftekort. Daardoor raakte Daan ernstig meervoudig gehandicapt en dat had grote gevolgen voor ons gezinsleven. Intensieve zorg doet iets met een mens. Dat put uit, maakt intens moe. Thuis is de beste plek voor een kind... Ja dat is zo als de intensieve zorg niet ten koste gaat van het hele gezin. En juist dat dreigde te gebeuren. Daarom is Daan na ruim dertien jaar op 4 december 2015 verhuisd naar zijn tweede thuis op een Zorgboerderij. Wij houden hem nu anders vast. In dit wekelijkse blog schrijf ik over ons bijzondere gezinsleven.

 

Verrassing van Stichting Tamara

Zeventien jaar was ze. Vrolijk, energiek en sprankelend. Slank met lang blond haar. Ze woonde bij ons in de straat en fietste dagelijks langs ons huis naar school, Net zoals vele andere slanke tienermeisjes met lang blond haar. Ze leken veel op elkaar. Toch viel Tamara op door haar vrolijke uitstraling en die enorme brede lach. Ze had een warm hart en dat zag je gelijk. Altijd oog voor mensen die het moeilijk hadden. Tot die ene dag waarop de wereld stilstond. Vrolijk fietsend richting de dijk werd zij geraakt...
Recente reactie op dit bericht
yvonne
Wat een mooi en lief cadeau zeg! Voor zowel Daan als voor jullie.
maandag 18 september 2017 22:57
Lees meer

Schipperen

Ieder gezin heeft zo zijn eigen weekendritme. Bij ons is de zaterdag vooral een dag van klusjes en in de tuin werken. Onze grote tuin is heel fijn, maar het onderhoud gaat niet vanzelf. Voor je ’t weet staat het onkruid tot je oksels en is de heg drie meter hoog. De kabouters laten het collectief laten afweten, daarom doen we het gewoon zelf. Het grootste deel doet Paul, maar de moestuin is voor mijn rekening. Daar vullen we onze zaterdagen probleemloos mee want echt klaar zijn we nooit. Onze...
Lees meer

Revalidatiereünie

Nu de Zorgboerderij vrijwel alles van ons overneemt is er van mijn zorg- en regeltaken voor Daan weinig over. Waar ik voorheen aan elkaar hing van regelwerk, agenda en een enorme hoeveelheid telefoontjes is daar nu misschien vijf procent van overgebleven. Wat een enorme opluchting om daar vanaf te zijn. Ik moest zó veel. Teveel. Moeten beheerste mijn leven. Het geeft lucht dat ik dat kwijt ben. Want of het nou gaat om luiers of medicatie bestellen, fysiotherapie, logopedie of ergotherapie, een bezoek aan de huisarts, bloedprikken of de vierentwintig...
Lees meer