Blogs met een hart

Het is juni 2012. Daan is tien, Gijs is drie. Sinds tien jaar beheerst de zorg voor Daan ons leven in al zijn facetten. Ontregelen extreme gebeurtenissen alles driedimensionaal. Tien jaar chronisch crisismanagement eist zijn tol. Emotioneel zit ik vast. Er is letterlijk geen ruimte voor mij, maar daar hebben mijn lichaam en geest geen boodschap aan. Ik ben ook maar een mens. Gevoelens van onmacht, verdriet, frustratie en boosheid strijden om de eerste plaats. Ik zit in een fuik waarin ik maar één richting op kan zwemmen; vóóruit. Dus...
Recente reacties op dit bericht
Jacomien
Dankjewel Nico voor je mooie woorden! Doet me goed. Ik blijf graag met je in contact op weg naar verbetering. Ik denk dat we een h... Read More
zaterdag 20 januari 2018 17:57
Lees meer

Pannenkoekenkerst

Zo! Het is weer zover. We zijn beland in januari, oftewel ‘the month after’. De maand met het pijnlijke, grootse effect van de feestdagen. De maand waarin ‘echtscheiding’ het meest gegoogelde woord is. Serieus, dat hoorde ik vorige week op Radio 1. De maand waarin sommige mensen nog bijkomen van de familieruzie aan het kerstdiner. De maand waarin het aankomt op de uitvoering van de goede voornemens voor dit nieuwe jaar. En dan vooral het volhouden daarvan. De maand waarin mensen massaal naar de kiloknaller fitness gaan omdat ze zich...
Lees meer

Het eeuwige vangnet

Deze week werd ik twee keer geraakt door hetzelfde. De eerste keer door een bericht van Illya Soffer. Niet bepaald de minste in Zorgland. Gepokt en gemazeld als voorzitter van Iederin, het grootste netwerk van mensen met een beperking of chronische ziekte. Een club die de belangen van van meer dan twee miljoen mensen behartigt. Ik bedoel maar. En toch gebeurde ook haar ‘gewoon’ wat vele andere ouders gebeurt. Illya publiceerde er een aangrijpend bericht over op Facebook. Het bericht dat haar zoon David, syndroom van Down en gedragsproblemen, uit...
Lees meer