Daan Jacomien 2foto: Corinne van Westen

Ik ben Jacomien (47), getrouwd met Paul (55) en moeder van Daan (14) en Gijs (7). Daan werd zeven weken te vroeg maar gezond geboren. Twee dagen later kreeg hij hersenbloedingen door zuurstoftekort. Daardoor raakte Daan ernstig meervoudig gehandicapt en dat had grote gevolgen voor ons gezinsleven. Intensieve zorg doet iets met een mens. Dat put uit, maakt intens moe. Thuis is de beste plek voor een kind... Ja dat is zo als de intensieve zorg niet ten koste gaat van het hele gezin. En juist dat dreigde te gebeuren. Daarom is Daan na ruim dertien jaar op 4 december 2015 verhuisd naar zijn tweede thuis op een Zorgboerderij. Wij houden hem nu anders vast. In dit wekelijkse blog schrijf ik over ons bijzondere gezinsleven.

 

Kwetsbare kracht

Afgevallen door zijn dagelijkse beweging in de Racerunner en ruim tien centimeter gegroeid tot zo’n één meter vijfenzeventig. Als ik naast Daan zit bevinden onze schouders zich ongeveer op gelijke hoogte. Mijn kind van voorheen is onmiskenbaar (bijna) man.   Armkracht Van jongs af aan doet Daan alles op armkracht. De enige optie omdat zijn benen het nou eenmaal laten afweten. Toen hij bijna drie was zat hij voor het eerst op zijn knietjes. Daarna ‘kroop’ hij. Dat wil zeggen, hij trok zijn stevige lijfje voort op armkracht terwijl zijn...
Lees meer

Uitdaging

‘Wat doen we met de verjaardag van Daan?’ Het is de jaarlijks terugkerende vraag die Paul en ik elkaar stellen. Onze blik gaat eerst naar de kalender om te zien op welke dag het valt. Dit jaar op een woensdag. Mooi! Dan is Gijs ’s middags vrij en kunnen we met zijn drietjes naar Daan om als gezin een klein feestje te vieren. Daar zijn we snel uit. We gaan naar een pannenkoekenrestaurant met onze puberpeuter want daar doen we hem een groot plezier mee, dat weten we zeker. En...
Lees meer

Teun

Teun
Bijna een jaar geleden schreef ik mijn blog ‘Brus in de knel’. Over Gijs. Over hoe zijn wereld instortte na Daans verhuizing. Die scheur in ons gezin, het niet meer compleet zijn, maakte dat Gijs emotioneel klem kwam te zitten. Hij voelde zich nergens meer veilig. Zelfs thuis niet en dat is funest voor een kind. Ik zag het voor mijn ogen gebeuren en had er geen enkele grip op. Wat is onmacht toch een ontzettend rotgevoel! Wij grote mensen nemen nogal eens beslissingen met grote gevolgen voor onze kinderen....
Lees meer