Veel te lang geleden

He Willemien,

Het is echt al veel te lang geleden dat wij samen geblogd hebben. Ik heb je gemist hoor! En onze lezers vast ook. Maar ik ben blij dat je er weer bent. Na een prachtige zonovergoten zomer voor iedereen. Mooier hadden we het niet kunnen wensen. En tja, nu zijn we na dat prachtige vakantieweer als een baksteen in de herfst gevallen. Dat is op zijn zachtst gezegd even wennen. Het gewone leven is weer begonnen. Daan en Gijs zijn al bijna drie weken naar school. Na een paar dagen zaten ze weer in hun ritme, net als Paul op zijn werk.

Maar ik heb er moeite mee om mijn ritme weer te vinden. Na zes weken een vol huis is het nu sinds een paar weken weer leeg om negen uur ’s ochtends. Het is even zoeken naar een manier om alles wat ik moet en wil doen rondgebreid te krijgen. Want er is veel blijven liggen in de vakantie. Een leeg huis betekent wel dat ik weer van alles kan gaan doen waar ik geen Daan of Gijs bij kan gebruiken. En dat is best veel. Wonderlijk toch, ik heb geen baan maar op onze studeerkamer boven ligt het bureau bezaaid met formulieren en lijstjes waar ik iets mee moet doen.    Ik heb het druk met van alles en weet soms niet waar de tijd blijft. Ondertussen ging de wasmachine nog kapot en kwam de monteur pas na een week, werd Paul ziek en heb ik me suf gebeld met allerlei instanties. Nou ja, het is me dus niet ontgaan dat de vakantie afgelopen is. De hectiek van het gewone leven is helemaal terug.

Onze vakantie lijkt al heel lang geleden. Toch dacht ik deze week nog even terug aan dat fijne rustige eiland. Daar waren we veel buiten, hoorden we amper radio en zagen bijna geen televisie. Ik maakte mijn wereld bewust een beetje kleiner en sloot mij af. Daar was het tenslotte vakantie voor en dat beviel me uitstekend. Maar nu we terug zijn zie en hoor ik weer van alles. Politiek Den Haag is veel te vaak in het nieuws en dat betekent meestal weinig goeds. Heb jij dat nieuwe modewoord participatiesamenleving ook al zo vaak gehoord? Dat betekent dat ik meer zelf moet gaan doen in de zorg voor Daan. En jij in de zorg voor Ebel. Nou mis ik steeds een woord in dit verband. Dat is het woord NOG. Ik moet namelijk NOG meer zelf gaan doen dan ik nu doe. Hetzelfde geldt voor jou en al die andere ouders. Ik hoef het jou natuurlijk niet uit te leggen hoe het zit, maar veel politici hebben werkelijk geen idee waar ze over praten. Er zijn mensen en organisaties die hun stinkende best hebben gedaan om ze in Den Haag duidelijk te maken hoe onze dagelijkse zorg er werkelijk uit ziet en wat dat betekent. En ook hoe het anders, beter en zelfs goedkoper kan. Maar politici willen niet luisteren. En dan is het trekken aan een dood paard. Grote ego’s en partijbelangen wegen het zwaarst. Helaas is dat eigenlijk oud  nieuws. Deze week heb ik Prinsjesdag daarom maar gewoon genegeerd. Ik ben een struisvogel geworden als het om nieuws uit de politiek gaat.

Maar woensdagochtend vroeg ontkwam ik er niet aan. We zaten aan de ontbijttafel. Op de radio hoorde ik in het nieuws over Prinsjesdag. Slecht nieuws voor Daan en voor ons. Maar niemand minder dan Daan gaf daar een vrolijke draai aan. Hij luisterde aandachtig naar het nieuws en probeerde alles na te zeggen. En toen werd nieuws over Prinsjesdag ineens erg grappig. Daan vertelde over de dvd (PVV), meneer van Haersma Tuba (Buma) en de politie (oppositie). Ik schoot in de lach. Daan wordt dan wel niet serieus genomen door Den Haag, maar hij zei toevallig wel iets heel verstandigs. Namelijk over die politie. Zie je het voor je? Een oppositie die bekeuringen kan uitdelen aan de regering als die verkeerde dingen doet of zich niet aan afspraken houdt. Ik blijf positief denken. Misschien staat mijn bijzondere Daan met dit idee aan het begin van een grote verandering… 

undefined

Reacties 1

 
Willemien op zaterdag 21 september 2013 12:46

Ha Jacomien,

Daan zou de politiek zeker een bijzondere kleur geven en een uniek gezicht en die twee dingen mis ik nu. Over de participatiesamenleving heb ik de afgelopen dagen veel gedacht. Mijn eerste reactie is om er smalend over te doen, maar dat wil ik niet. Ik ga je dus iets bekennen – het blijft onder ons en onder onze lezers – ik ben voor de participatiesamenleving. Ik heb ons kabinet er zelfs iets bijzonders over te vertellen; het bestaat al lang. Ik doe veel - heel veel - voor Ebel, maar gelukkig sta ik niet alleen. Natuurlijk, we zijn mensen kwijtgeraakt, zoals dat gaat als het leven anders loopt, maar hebben er anderen voor teruggekregen. Als Ebel vroeger op de skelter door de buurt reed, belde er binnen een paar minuten wel iemand. ‘Ebel rijdt hier, ik wilde het maar even zeggen’. Een buurman maakt wat extra rijst omdat hij weet dat Ebel dat zo lekker vindt, iemand anders brengt video’s die ze vond toen ze de zolder opruimde. Vanochtend praatte ik lang met een buurmeisje, inmiddels student, en ik was diep geraakt door haar interesse. ‘Ebel is heel bijzonder voor me,’zei ze. ‘Hij betekent echt veel voor mij.’ Ik zag dat ze meende wat ze zei, ik weet ook dat het zo is. Als ze even thuis komt van haar studie komt ze altijd Ebel knuffelen. Ik ben rijk aan zorg om Ebel, maar ook rijk aan betrokkenheid bij Ebel.

Terug naar de politiek. Wat mij raakt is dat ze praten over die participatiemaatschappij, maar dat zij bepalen wie daar een rol in gaan spelen. Ze roepen mooie sociale woorden, maar laten andere groepen buiten beschouwing. Banken, die weer net zoveel bonussen uitdelen als voor 2008, mogen hun gang blijven gaan. Die hoeven niet te participeren, niet menselijk te zijn, die mogen doorgaan met zelfverrijking, zelfs al heeft die onze economie de kop gekost. En wat te denken van ziektekosten verzekeraars die ons plunderen en plukken en ondertussen medische zorg voor Ebel afwijzen omdat ze onvoldoende inzicht hebben in hoe groot de kans op verbetering van Ebels klachten is. En minstens zo erg, bestuurders en interims in de zorg die exorbitante bedragen opstrijken terwijl volwassen cliënten om zeven uur in hun pyjama’s worden gemaakt en om half negen naar bed moeten omdat er dan alleen nog maar videotoezicht is. Waar blijven dan die mooie woorden over participatie?

Ons land kent flinke problemen, economisch en sociaal. We hebben een regering die voor mijn gevoel heel makkelijk en heel snel met opgeheven vingertje tegen ons, de individuele mensen, praat, maar het collectief buiten beschouwing laat. Ook nu weer gaat het om dat eindeloze gedoe van die JSF vliegtuigen (wat heeft dat allemaal ondertussen wel niet gekost) en dan heeft Samson het toch weer niet goed gelezen en gaat hij het eerst nog maar weer eens herlezen en ook over het schaliegas boren gaat iedereen zich nog eens herbezinnen en de Fyra treinen staan te verroesten op een zijspoor.

Leven met een zorgintensief kind vraagt dat je elke dag klaarstaat voor wat er gedaan moet worden, elke dag weer geconfronteerd wordt met lastige situaties waar je samen uit moet komen. Je kunt niet weglopen, niet afschuiven, je moet aan de bak, of je nu zin hebt of niet. Juist dat mis ik binnen de politiek, dat ze niet weglopen voor problemen, dat ze doorpakken, aan de bak gaan of ze nu zin hebben of niet. In het kader van de participatiemaatschappij heb ik dan ook een mooi voorstel. Wij gaan binnenkort een dagje op bezoek bij de Tweede Kamer en we vertellen over ons leven, over onze oudste zonen, over de zware en de wijze lessen die ze ons leren. Ik garandeer je dat zelfs Wilders tussendoor geen vragen zal stellen, dat het stil zal zijn tot we zijn uitgesproken en als wij dan samen met de trein naar huis gaan hebben we gedaan wat dit kabinet van ons vraagt; we hebben onze verantwoordelijkheid genomen en gedeeld wat we te delen hebben. En dan mogen zij weer.

Ha Jacomien, Daan zou de politiek zeker een bijzondere kleur geven en een uniek gezicht en die twee dingen mis ik nu. Over de participatiesamenleving heb ik de afgelopen dagen veel gedacht. Mijn eerste reactie is om er smalend over te doen, maar dat wil ik niet. Ik ga je dus iets bekennen – het blijft onder ons en onder onze lezers – ik ben voor de participatiesamenleving. Ik heb ons kabinet er zelfs iets bijzonders over te vertellen; het bestaat al lang. Ik doe veel - heel veel - voor Ebel, maar gelukkig sta ik niet alleen. Natuurlijk, we zijn mensen kwijtgeraakt, zoals dat gaat als het leven anders loopt, maar hebben er anderen voor teruggekregen. Als Ebel vroeger op de skelter door de buurt reed, belde er binnen een paar minuten wel iemand. ‘Ebel rijdt hier, ik wilde het maar even zeggen’. Een buurman maakt wat extra rijst omdat hij weet dat Ebel dat zo lekker vindt, iemand anders brengt video’s die ze vond toen ze de zolder opruimde. Vanochtend praatte ik lang met een buurmeisje, inmiddels student, en ik was diep geraakt door haar interesse. ‘Ebel is heel bijzonder voor me,’zei ze. ‘Hij betekent echt veel voor mij.’ Ik zag dat ze meende wat ze zei, ik weet ook dat het zo is. Als ze even thuis komt van haar studie komt ze altijd Ebel knuffelen. Ik ben rijk aan zorg om Ebel, maar ook rijk aan betrokkenheid bij Ebel. Terug naar de politiek. Wat mij raakt is dat ze praten over die participatiemaatschappij, maar dat zij bepalen wie daar een rol in gaan spelen. Ze roepen mooie sociale woorden, maar laten andere groepen buiten beschouwing. Banken, die weer net zoveel bonussen uitdelen als voor 2008, mogen hun gang blijven gaan. Die hoeven niet te participeren, niet menselijk te zijn, die mogen doorgaan met zelfverrijking, zelfs al heeft die onze economie de kop gekost. En wat te denken van ziektekosten verzekeraars die ons plunderen en plukken en ondertussen medische zorg voor Ebel afwijzen omdat ze onvoldoende inzicht hebben in hoe groot de kans op verbetering van Ebels klachten is. En minstens zo erg, bestuurders en interims in de zorg die exorbitante bedragen opstrijken terwijl volwassen cliënten om zeven uur in hun pyjama’s worden gemaakt en om half negen naar bed moeten omdat er dan alleen nog maar videotoezicht is. Waar blijven dan die mooie woorden over participatie? Ons land kent flinke problemen, economisch en sociaal. We hebben een regering die voor mijn gevoel heel makkelijk en heel snel met opgeheven vingertje tegen ons, de individuele mensen, praat, maar het collectief buiten beschouwing laat. Ook nu weer gaat het om dat eindeloze gedoe van die JSF vliegtuigen (wat heeft dat allemaal ondertussen wel niet gekost) en dan heeft Samson het toch weer niet goed gelezen en gaat hij het eerst nog maar weer eens herlezen en ook over het schaliegas boren gaat iedereen zich nog eens herbezinnen en de Fyra treinen staan te verroesten op een zijspoor. Leven met een zorgintensief kind vraagt dat je elke dag klaarstaat voor wat er gedaan moet worden, elke dag weer geconfronteerd wordt met lastige situaties waar je samen uit moet komen. Je kunt niet weglopen, niet afschuiven, je moet aan de bak, of je nu zin hebt of niet. Juist dat mis ik binnen de politiek, dat ze niet weglopen voor problemen, dat ze doorpakken, aan de bak gaan of ze nu zin hebben of niet. In het kader van de participatiemaatschappij heb ik dan ook een mooi voorstel. Wij gaan binnenkort een dagje op bezoek bij de Tweede Kamer en we vertellen over ons leven, over onze oudste zonen, over de zware en de wijze lessen die ze ons leren. Ik garandeer je dat zelfs Wilders tussendoor geen vragen zal stellen, dat het stil zal zijn tot we zijn uitgesproken en als wij dan samen met de trein naar huis gaan hebben we gedaan wat dit kabinet van ons vraagt; we hebben onze verantwoordelijkheid genomen en gedeeld wat we te delen hebben. En dan mogen zij weer.
Log in of registreer je als je een reactie wil schrijven.
Already Registered? Login Here
Gast
woensdag 17 juli 2019

Typ onderstaande code over